De Klinische Context: Dissociatie, Trauma en Embodiment
De klinische literatuur bevestigt dat dans en beweging krachtige hulpmiddelen kunnen zijn bij
herstel en het herstellen van de lichaamsverbinding, met name wanneer cliënten kampen met
dissociatieve fenomenen. Dissociatie wordt hierbij begrepen als een cruciaal
verdedigingsmechanisme waarbij het individu mentaal afstand neemt van het eigen lichaam
en de emotionele ervaringen om psychologische overweldiging te voorkomen. Dit leidt tot een
interne kloof tussen denken en voelen, die het herstel belemmert.
Related Posts
De Ander als Spiegel: Herstel als Relationeel Proces van Verbinding en Gelijkwaardigheid
Kwalitatief onderzoek naar de herstelprocessen op de Herstelacademie. Dit rapport presenteert een kwalitatief onderzoek naar de effectieve werkzame elementen van de Herstelacademie, met specifieke aandacht voor de rol van verbinding en gelijkwaardigheid in persoonlijk herstel. In tegenstelling tot klinisch georiënteerde herstelbenaderingen, die primair gericht zijn op symptoomreductie, wordt herstel hier begrepen als een relationeel en betekenisgevend proces.
Validatie van een Peer Support Herstelmodel: Een Empirische Analyse van ‘Herkenning’ als Kantelpunt
Dit paper presenteert een empirische validatie van een theoretisch herstelmodel dat het proces van peer support beschrijft in zes opeenvolgende fasen: van Projectie tot Getuigenis. De centrale hypothese van dit onderzoek is dat 'Herkenning'—het moment waarop een individu zichzelf in het verhaal van een ander ziet—functioneert als het cruciale kantelpunt dat de transitie van vervreemding naar verbinding initieert. Om dit model te toetsen, werd een enquête afgenomen onder 58 deelnemers van een Herstelacademie, waarin zowel kwantitatieve als kwalitatieve data werden verzameld.
Stigma en Zelfstigma rond Hoogbegaafdheid – Een Analyse van Literatuur en Praktijk
Expertrapport: Stigma en Zelfstigma rond Hoogbegaafdheid – Een Analyse van...