Vanavond woonde ik een lezing bij met muziek over Bach – een avond die zou gaan over de ontmoeting tussen sterfelijkheid en creativiteit. Alleen al die combinatie prikkelde iets diep in mij.
De priester die de avond opende, beloofde ons een verhaal over verdriet en creativiteit. En op dat moment voelde ik iets in mij wakker worden. Alsof mijn ziel zich oprichtte. Ik zat klaar om geraakt te worden.
Maar terwijl hij sprak, bleef het stil vanbinnen. Zijn woorden gleden langs me heen – vlak, afstandelijk, verstoken van vuur. Er zat geen leven in, geen bezieling. Het was alsof hij sprak over verdriet, maar het niet kende. Even overwoog ik in de pauze weg te gaan. Mijn lichaam hing al half naar de uitgang.
Toch bleef ik. En gelukkig maar – want wat volgde, werd onverwacht een spiegel.
In het tweede deel gebeurde iets kleins, maar onthullends. De priester sprak over muziek die mensen kiezen om terug te blikken op hun leven. Hij zocht naar een bekende titel en kwam er niet op. Uit het publiek klonk het: “My Way.” Hij zuchtte, bevestigde dat dat het was… maar trok er een zuinig gezicht bij. En toen zei hij: “Ik vind die tekst altijd wat trots… wat arrogant. Je kunt ook op een bescheiden manier op je leven terugkijken.”
Op dat moment viel alles op zijn plek.
Ik zag het ineens haarscherp. Deze man – priester, spreker, kunstenaar in de schaduw – draagt misschien juist wél een vurige fascinatie in zich voor wat het betekent om boven jezelf uit te stijgen. Maar hij heeft zichzelf een verbod opgelegd. Een verbod op trots. Op grootheid. Op zichzelf durven zien als iemand die iets bijzonders heeft te geven.
En zo remt hij zijn eigen inspiratie af. Hij saboteert zijn vuur, uit angst om te branden.
En toen hij even het woord transcendentie uitsprak, zag ik een vonk in zijn ogen. Een glimp van iets echts. Maar net zo snel doofde hij die vonk weer. Hij beëindigde zijn lezing met een veilig en braaf slot: “dankbaarheid.” Alsof hij een gordijn dichttrok voor het vuur dat hij in zich had.
En toen voelde ik irritatie opborrelen. Niet vanwege dankbaarheid als zodanig – maar omdat het voelde als een deksel op een vulkaan. Alsof hij zijn waarheid verstopte achter iets dat veilig klinkt.
Schijnheilig? Misschien. Maar vooral tragisch. Want ik zag in hem iemand die zó graag wil verbinden, zó graag wil geven… maar zijn eigen kracht niet durft te dragen.
En tegelijk zag ik mezelf. Want is dat niet ook waar ik soms bang voor ben?
Related Posts
Hoeveel ruimte durf jij écht in te nemen? (Test je affectfobie)
Gelijkwaardigheid als fundament voor herstel
